Heeft compassie grenzen?

Onvoorwaardelijke compassie. Altijd een lastig onderwerp om over te praten, merk ik. Wanneer ik uit, dat ik voel, ja weet, dat elke daad een positieve intentie heeft, merk ik toch vaak, dat mijn gesprekspartner eerst in de war raakt (huh? Wat zegt ze nou?), mij dan oprecht probeert te begrijpen (we willen het in eerste instantie toch graag met elkaar eens zijn) en dan ontstaat er op zijn minst een vragende blik of weerstand.

Want welke positieve intentie heeft een moordenaar, een verkrachter, iemand die vreemd gaat, een beul, iemand die je huis binnen dringt en jou aanvalt? In zo’n daad iets positiefs zien, gaat veel mensen absoluut te ver. En toch gebeuren er elke dag dit soort vreselijke gebeurtenissen. Waarom? Waarom wordt de ene mens destructief naar zichzelf in (psychische) nood en de ander naar de (willekeurige) ander? Is bij de ene mens dan een andere nood als bij de ander, of is de uiting er van verschillend?

Ik denk, dat onze pijn als mens niet zoveel verschilt van elkaar. En als we de weg kwijt zijn, van voren niet meer weten dat we van achteren leven, van ons pad geraakt zijn, kunnen we allemaal er wel iets bij voorstellen hoe de ander zich voelt. Maar als je nooit iets hebt gedaan wat een ander pijn doet, nooit een ander iets hebt aan gedaan, of dat niet hebt kunnen erkennen, dan is het niet voor te stellen dat iemand anders dat wel zou kunnen. Wanneer een ander in zo’n desperate staat jou iets aan doet, of nog erger, iemand waar je veel van houdt, is compassie niet het eerste wat je te binnen schiet.

En toch is het helend. Voor jou en de ander. Begrip, empathie, vergeving. De kracht van zacht, van liefde. Voor jezelf en de ander. Omdat de bron van alles gelijk is. Iemand is in nood. Op zoek gaan naar hoe die nood er dan uit ziet en hoe iemand zich op een positieve manier gezien en gehoord gaat voelen (wat was de beoogde positieve intentie van de “dader”?), wat was de behoefte waarin hij/zij gekend moest worden is een constructieve manier van met elkaar om gaan. Het kan een behoefte aan veiligheid zijn, acceptatie, liefde, erkenning, basis behoeften als voedsel, een dak boven het hoofd en vele andere behoeften die we allemaal kennen.

Natuurlijk voel je als slachtoffer of geliefde ervan pijn, boosheid, woede, haat zelfs. In het hele proces zijn die gevoelens en emoties even belangrijk om erkend te worden als de nood van de dader. Het is onderdeel van het geheel. Niets mag ontkend of weggestopt worden.

Het is en blijft iets ingewikkelds. Echter het ontwikkelen van compassie en het vermogen te vergeven, jezelf vergeven en de ander, is wat mij betreft cruciaal in ons samen zijn op deze mooie aarde.

Hoe kijk jij aan tegen onvoorwaardelijke compassie?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

draait op SYS PlatformSYS Platform